اتم های مواد فرومغناطیس به طور ذاتی دارای دوقطبی مغناطیسی هستند.
برهم کنش های قوی بین دوقطبی های مغناطیسی در این مواد موجب می شود که این دوقطبی ها، حتی در نبود میدان خارجی، در ناحیه هایی که حوزه های مغناطیسی نامیده می شود، همسو شوند.
مواد فرومغناطیسی را می توان با قرار دادن در یک میدان مغناطیسی، آهنربا کرد.
اثر میدان مغناطیسی خارجی بر حوزه های مغناطیسی باعث می شود که دوقطبی های مغناطیسی هر حوزه تحت تأثیر میدان
مغناطیسی قرار گیرند و جهت آنها به جهت میدان خارجی متمایل شود. حوزه هایی که نسبت به میدان همسو هستند، رشد می کنند و حجمشان زیاد می شود. از سوی دیگر حجم حوزه هایی که سمت گیری آنها در راستای میدان نیست، کم می شود. در این فرایند، مرز بین بیشتر حوزه ها جابه جا می شود، و ماده خاصیت آهنربایی پیدا می کند.
درشکل بالا (الف) مادۀ فرومغناطیسی در نبود میدان مغناطیسی خارجی. (ب) مادۀ فرومغناطیسی در حضورمیدان مغناطیسی خارجی ضعیف. (پ) مادۀ فرومغناطیس در حضور میدان مغناطیسی خارجی قوی.
حوزه های مغناطیسیِ برخی از مواد فرومغناطیسی، در حضور میدان مغناطیسی خارجی به سهولت تغییر می کند و ماده به سادگی آهنربا می شود و با حذف میدان خارجی نیز، خاصیت آهنربایی خود را به آسانی از دست می دهد. این مواد را مواد فرومغناطیسی نرم می نامند.
از این مواد در ساخت هستهٔ پیچه ها و سیملوله ها استفاده می شود.
برخی مواد دیگر مانند فولاد
آلیاژهای آهن، کبالت و نیکل به سختی آهنربا می شوند؛ یعنی در حضور میدان مغناطیسی خارجی، حجم حوزه ها در آنها به سختی تغییر می کند. این مواد را مواد فرومغناطیسی سخت می نامند. در این مواد، سمت گیری دوقطبی های مغناطیسی حوزه ها پس از حذف میدان خارجی، تا مدت زمان زیادی، تقریباً بدون تغییر باقی می ماند. به همین دلیل، این مواد برای ساختن آهنرباهای دائمی مناسب اند.
