برای مطالعه و استفاده از دوره ها رعایت نکات زیر ضروری است:
- برای مشاهده محتوای دوره ها حتما در سایت ثبت نام کرده و عضو شوید.
- محتوای دوره ها شامل سرفصل دروس و سپس موضوعات مرتبط هر درس هستند که با کلیک روی هر درس (سرفصلها) میتوانید محتوای آنها را مشاهده کنید.
- سعی کنید ترتیب مطالعه دروس را طبق آنچه نمایش داده می شود رعایت نمایید.
- پس از مطالعه هر موضوع (محتوای داخل درسها) با کلیک روی دگمه «علامت گذاری – تکمیل» تیک کنار درس را پر کنید تا به شما نشان داده شود که چه مطالب و درسهایی را خوانده اید.
- با فعال نمودن تیکهای دروس، نوار پیشرفت بالای هر دوره به مرور تکمیل می شود تا به انتهای دوره و نهایی کردن آن برسید. این نوار به شما نشان می دهد که چه مقدار از دوره آموزشی مربوطه را مطالعه کرده اید.
- برخی از دوره ها شامل آزمونهای پایان هر درس و آزمونهای پایان دوره هستند که برای نهایی کردن آن دوره آموزشی لازم است تا نمره مربوطه را کسب نمایید.
- پس از اتمام بعضی دوره ها، گواهی مربوط به آن به شما اعطا خواهد شد.
- بر اساس نوع دوره، با تکمیل هر درس، پاسخ دادن به آزمونها و درنهایت تکمیل دوره، به عنوان پاداش به شما «شید» تعلق گرفته که در حسابتان واریز خواهد شد. برای استفاده از «شید» ها به بخش مربوطه مراجعه نمایید.
- امیدواریم بتوانیم در راستای ارتقای سطح دانش شما نقشی مفید داشته باشیم. موفق باشید
مقدمه:
تا دهه های پایانی قرن نوزدهم، بیشتر حوزه های فیزیک، از جمله مکانیک نیوتونی، ترمودینامیک و نظریهٔ الکترومغناطیس ماکسول که امروزه با نام فیزیک کلاسیک از آنها یاد می شود به صورت بندی نهایی خود رسیده بود و به نظر می رسید که در توصیف گسترهٔ وسیعی از پدیده های فیزیکی کاملاً موفق اند. با این حال در آن سال ها، پدیده هایی مشاهده و آزمایش هایی انجام شد که تبیین کامل و درست آنها با نظریه های فیزیک کلاسیک ممکن نبود و سبب تغییرات بنیادی در دیدگاه فیزیک دانان نسبت به توضیح رفتار برخی از پدیده های فیزیکی شد. به طوری که در سه دههٔ آغازین قرن بیستم، نتایج این تلاش ها به نظریهٔ نسبیت خاص (مربوط به مطالعهٔ پدیده ها در تندی هاى بسیار زیاد و قابل مقایسه با تندی نور(، نظریهٔ نسبیت عام ) مربوط به مطالعهٔ هندسهٔ فضا زمان و گرانش) و نظریهٔ کوانتومی (مربوط به مطالعهٔ پدیده ها در مقیاس هاى بسیار کوچک، مانند اتم ها و ذره هاى سازندهٔ آنها) منجر شد که امروزه به آن فیزیک جدید می گویند. اندکی پس از ظهور این نظریه ها، شاخه های دیگری مانند فیزیک هسته ای، فیزیک ذرات بنیادی و کیهان شناسی به تدریج به وجود آمدند.
در فیزیک هسته ای با ساختار، برهم کنش ها و واپاشیِ هسته های اتمی سروکار داریم. بخش عمده ای از پیشرفت فیزیک هسته ای، مدیون تحلیل نتایج آزمایش ها و اندازه گیری هایی است که طی قرن گذشته توسط دانشمندانی از حوزه های فیزیک و شیمی انجام شده است. آنچه بیش از همه منجر به گسترش فیزیک هسته ای شد، به تحولاتی مربوط است که با ساخت شتاب دهنده های ذرات در سال 1932 میلادی آغاز شد.
«برگرفته از مقدمه کتاب فیزیک 3»
